Soms heb je van die dagen met een gouden rand, terwijl je slechts de ballenjongen bent.

Voor mij is dit er één. Manu Keirse, mijn grote leermeester, komt.

De grasmat ligt er super strak bij. De lijnen wit van het krijt. De zon schijnt licht.
In het Baken in Woerden, een soort thuiswedstrijd dus. Tafels vol koffie en koek. Alles tot de puntje voorbereid door de vrijwilligers daar. Manu die veel headsets gewend is, die altijd piepen, is zeer tevreden over de omstandigheden en ook over de geluidsman.

Het thuispubliek heeft er zin in.
Het kan mij emotioneren, alle mensen die komen. Mijn gezin, mensen waarmee ik sport, al jaren op trek, waar ik mee werk, van Ontmoeting, de gemeente. Mensen uit de hulpverlening, de medische wereld, uit herstelgroepen. Die ik 1op1 begeleid, een oud-leerling, vrienden van onze zonen, mensen uit de kerk. Mensen die hier via-via terecht zijn gekomen, die met grote hoofdletters ROUW EN VERLIES op het beeldscherm van hun leven hebben staan.

Ze zien mij straks die bal gooien...
Na van 2023-2025 een inspirerende opleiding te hebben gevolgd als rouw- en verliesbegeleider aan de Hogeschool Zeeland, lijkt het mij tof dat mensen in Woerden e.o. ook zouden kunnen genieten van de prachtige verhalen van Manu Keirse. En dat ze de kans zouden krijgen hem van alles te vragen over de wondere wereld van rouw en verlies.

Dan klinkt het fluitsignaal. Het is begonnen.
En nu dus deze avond. Er wordt aandachtig geluisterd. Er wordt gehuild. Er wordt gelachen. Beetje standaard beeldspraak misschien. Mensen gaan rijker en wijzer naar huis. Als we meer weten over rouw kunnen we beter helpen…..

Ooit een thuiswedstrijd gespeeld met onwijs veel lieve mensen langs de kant? Johan Cruijff voert het ene na het andere hoogstandje uit. En jij mag op een gegeven moment hem de bal toegooien, die uit het veld is gerold. Na afloop schudt hij je de hand. Je bedankt elkaar. Zo voelt dit misschien een beetje.